نمیدانم اگر قلمم را رها کنم تا کجا تاب نوشتن دارد!
این بار واژه واژه ها را در کنار هم می چینم اما با این وجود هم واژه ها برای از تو گفتن کم می آورند!
پدر!
میخواستم همانند تو آئینه ای شوم از جنس باران! اما فهمیدم آئینه شدن هم آنقدرها هم کار آسانی نیست چه برسد از جنس باران شوم!
امروز من پر از غبارم!!
چه حکایت تلخیست قصه ی زندگانیم و چقدر سخت است فراقت!
کاش دیگران هم می فهمیدند که غوغای درون با من چه میکند!
هیچ کس فریاد هایم ا نمی شنود!
بیا مرا بسوی خود ببر که دیگر دل را تاب ماندن نیست!
هنوز ناباورانه به جای خالیت نگاه می کنم و بغضی سنگین گلویم را می فشارد!
با این وجود دهانم را مهر کردم تا دیگران هرچه دلشان می خواهند بگویند!!
اما پدر
اصلا عادلانه نبود رفتنت!
آن روز که تو رفتی من خواب بودم!
و زمانی که من آمدم تو خواب بودی!
کاش آن روز اصلا نخوابیده بودم که امروز بمانم با انبوهی از حسرت و کوله باری از دلتنگی!
اما تو رفتی و داغ سنگینی بر دلم نهادی داغی که هنوز جانم را به آتش می کشاند...
لینک عکس های مراسم تشیع...
http://nezam-mehdi.blogfa.com/post-11.aspx

میدانم آنقدر از بی وفایی ها و نامهربانی هایت نوشته ام شاید چشمانت دیگر نای باریدن هم نداشته باشند و دلت همانند ابر پاییزی گرفته باشد!

نه !
کاری به کار عشق ندارم !
من هیچ چیز و هیچ کسی را
دیگر
در این زمانه دوست ندارم
انگار
این روزگار چشم ندارد من و تو را
یک روز
خوشحال و بی ملال ببیند
زیرا
هر چیز و هر کسی را
که دوستر بداری
حتی اگر که یک نخ سیگار
یا زهرمار باشد
از تو دریغ می کنند ...
پس
من با همه وجودم
خود را زدم به مردن
تا روزگار، دیگر
کاری به من نداشته باشد
این شعر تازه را هم
ناگفته می گذارم ...
تا روزگار بو نبرد ..
گفتم که !
کاری به کار عشق ندارم...

قیصر امین پور